E-spor Spor Sayılır mı? Türk Hukuku ve Uluslararası Yaklaşımlar

E-spor Spor Sayılır mı? Türk Hukuku ve Uluslararası Yaklaşımlar

E-sporun spor sayılıp sayılmayacağı, e-spor hukukunun en temel tartışma konularından biridir. Bu tartışma yalnızca kavramsal bir nitelendirme meselesi olmayıp; profesyonel e-sporcunun hukukî statüsünü, e-sporcu sözleşmelerinin tabi olacağı hukukî rejimi ve spor hukukunun e-spor alanına uygulanabilirliğini doğrudan etkilemektedir. Bu makalede, e-sporun spor niteliğine ilişkin öğretide ileri sürülen görüşler, uluslararası yaklaşımlar ve Türk hukuku bakımından mevcut durum incelenecek; özellikle 7405 sayılı Spor Kulüpleri ve Spor Federasyonları Kanunu çerçevesinde konu değerlendirilecektir.

1. Giriş

E-sporun spor sayılıp sayılmayacağı sorusu, yalnızca kavramsal bir sınıflandırma meselesi değildir. Verilecek cevap; profesyonel e-sporcunun hukukî statüsünün, spor kulübü veya spor anonim şirketiyle kurduğu ilişkinin ve spor hukukuna özgü kurumların e-spor bakımından hangi ölçüde dikkate alınacağının belirlenmesinde önem taşır. Bu nedenle mesele, e-spor hukukunun sonraki bütün sözleşmesel tartışmalarına temas eden bir başlangıç noktasıdır.

E-spor bir yandan önceden belirlenmiş kurallar, rekabet, performans, takım organizasyonu, antrenman ve kurumsal müsabaka yapısı gibi spor faaliyetleriyle ortak özellikler taşır. Diğer yandan faaliyet, fikrî mülkiyet hakları özel hukuk kişilerine ait video oyunları üzerinden yürütülür; oyunun teknik altyapısı ve kuralları geliştirici şirketlerin tasarruflarından doğrudan etkilenebilir. Bu ikili yapı, e-sporu ne sıradan bir video oyunu faaliyetine indirgemeyi ne de bütün hukukî sonuçları bakımından geleneksel sporlarla özdeşleştirmeyi mümkün kılar.

Türk hukukunda ayrıca e-spor faaliyetlerinin Türkiye E-Spor Federasyonu bünyesinde kurumsal olarak yürütülmesi ve 7405 sayılı Spor Kulüpleri ve Spor Federasyonları Kanunu’nun spor kulüpleri, spor anonim şirketleri ve spor federasyonlarına ilişkin çerçevesi dikkate alınmalıdır. Buna karşılık 7405 sayılı Kanun e-sporcu sözleşmelerine özgü bir sözleşme rejimi kurmamaktadır. Bu sebeple e-sporun spor hukukuyla bağlantısı ile profesyonel e-spor ilişkilerine uygulanacak özel hukuk kuralları birbirinden ayrılarak değerlendirilmelidir.

Bu makalede önce spor niteliği tartışmasının hukukî önemi ve temel ölçütleri ortaya konulacak; ardından öğretideki karşıt görüşler, uluslararası yaklaşımlar ve Türk hukukundaki kurumsal çerçeve incelenecektir. Son olarak, bu tartışmanın profesyonel e-sporcu ve e-sporcu sözleşmeleri bakımından ne ifade ettiği açıklanacaktır.

2. E-sporun Spor Niteliğine İlişkin Tartışmanın Hukukî Önemi

2.1. Tartışmanın Çıkış Noktası

E-sporun spor sayılıp sayılmayacağı sorusu, yalnızca e-sporun tanımına ilişkin bir tartışma değildir. Asıl önem taşıyan husus, bu nitelendirmenin e-spordan doğan hukukî ilişkilerin değerlendirilmesine doğrudan etki etmesidir. Bir faaliyetin spor olarak kabul edilmesi; o faaliyete uygulanacak hukukî kuralların belirlenmesinde, ilgili kurumların görev alanlarının tespitinde ve taraflar arasındaki sözleşmesel ilişkilerin hukukî niteliğinin değerlendirilmesinde belirleyici rol oynar. Bu nedenle e-sporun spor niteliğine ilişkin tartışma, e-spor hukukunun bütününe yön veren temel meselelerden biri olarak karşımıza çıkmaktadır.

Profesyonel e-spor faaliyetlerinin yaygınlaşmasıyla birlikte oyuncular, spor kulüpleri, spor anonim şirketleri, organizatörler ve oyun geliştiricileri arasında kurulan hukukî ilişkiler önemli ölçüde çeşitlenmiştir. Bu ilişkilerin önemli bir bölümü sözleşmesel nitelik taşımakta olup, bu sözleşmelerin hangi hukukî rejime tabi olacağı sorusu doğrudan e-sporun spor niteliği tartışmasıyla bağlantılıdır. Dolayısıyla bu tartışma, yalnızca kavramsal bir değerlendirme değil; uygulamada ortaya çıkan uyuşmazlıkların çözümü bakımından da temel öneme sahiptir.

2.2. Spor Kavramı Bakımından Temel Ölçütler

E-sporun spor sayılıp sayılmayacağına ilişkin tartışmanın sağlıklı biçimde değerlendirilebilmesi için öncelikle spor kavramının hangi ölçütler üzerinden tanımlandığının ortaya konulması gerekir. Öğretide spor kavramına ilişkin ortak kabul gören tek bir tanım bulunmamakla birlikte, spor faaliyetinin belirlenmesinde bazı temel ölçütlerin esas alındığı görülmektedir. Bu ölçütler; kurallara bağlılık, rekabet, performans, organizasyon yapısı ve fiziksel veya zihinsel becerilerin belirli bir amaç doğrultusunda ortaya konulması şeklinde özetlenebilir.

Ancak bu ölçütlerin hangisinin vazgeçilmez unsur olduğu konusunda görüş ayrılıkları bulunmaktadır. Özellikle fiziksel aktivitenin spor kavramının zorunlu unsuru olup olmadığı, e-spor tartışmasının merkezinde yer almaktadır. Bir görüş, sporun özünü bedensel performansın oluşturduğunu kabul ederken; diğer görüş, çağdaş spor anlayışının yalnızca fiziksel güç kullanımına indirgenemeyeceğini ve zihinsel performansın da spor faaliyetinin ayrılmaz bir parçası olduğunu savunmaktadır. Bu nedenle e-sporun spor niteliği değerlendirilirken yalnızca fiziksel hareket düzeyine odaklanmak yerine, spor kavramının bütün unsurlarının birlikte dikkate alınması gerekmektedir.

Nitekim günümüzde satranç, motor sporları ve benzeri faaliyetler bakımından yürütülen tartışmalar da spor kavramının zaman içerisinde değişebilen ve gelişen bir içerik taşıdığını göstermektedir. Bu nedenle e-sporun spor niteliği değerlendirilirken klasik spor anlayışı ile çağdaş spor yaklaşımı arasındaki farklılıkların göz önünde bulundurulması önem taşımaktadır.

2.3. E-spor Tartışmasının E-sporcu Sözleşmelerine Etkisi

E-sporun spor olarak kabul edilip edilmemesi, yalnızca teorik bir sınıflandırma meselesi değildir. Bu tartışma, profesyonel e-sporcu ile spor kulübü veya spor anonim şirketi arasında kurulan sözleşmelerin hukukî niteliğinin belirlenmesi bakımından da doğrudan önem taşımaktadır. Çünkü söz konusu sözleşmelerin hangi hukukî rejime tabi olacağı, tarafların hak ve yükümlülüklerinin nasıl değerlendirileceği ve spor hukukuna özgü düzenlemelerin uygulanıp uygulanmayacağı büyük ölçüde e-sporun spor niteliğine ilişkin sonuca bağlıdır.

Çalışmanın temel inceleme konusu olan e-sporcu sözleşmesi de bu nedenle spor niteliği tartışmasından bağımsız düşünülemez. Eğer e-spor, spor hukuku içerisinde değerlendirilecek bir faaliyet olarak kabul edilirse, profesyonel sporculara ilişkin birçok ilke ve kurumun e-spor bakımından uygulanabilirliği gündeme gelecektir. Buna karşılık e-sporun spor niteliğinin reddedilmesi hâlinde, sözleşme ilişkisinin değerlendirilmesinde genel özel hukuk kuralları daha belirleyici olacaktır. Dolayısıyla e-sporun spor niteliğine ilişkin tartışma, çalışmanın ilerleyen bölümlerinde incelenecek e-sporcu sözleşmesinin hukukî niteliği bakımından da başlangıç noktasını oluşturmaktadır.

Bu nedenle öğretide ileri sürülen görüşlerin ayrıntılı biçimde incelenmesi, yalnızca kavramsal bir tartışmayı ortaya koymak açısından değil; e-sporcu sözleşmelerine uygulanacak hukukî rejimin belirlenmesi bakımından da zorunludur.

3. Öğretide E-sporun Spor Niteliğine İlişkin Görüşler

3.1. E-sporun Spor Olarak Kabul Edilemeyeceğini Savunan Görüş

Öğretide bir kısım yazarlar, e-sporun spor olarak nitelendirilemeyeceğini ileri sürmektedir. Bu görüşün temel dayanağı, spor faaliyetinin vazgeçilmez unsurunun fiziksel aktivite olduğu kabulüdür. Buna göre rekabet, organizasyon yapısı veya profesyonel liglerin varlığı tek başına bir faaliyeti spor hâline getirmez. Sporun ayırt edici özelliği, belirli düzeyde bedensel performansın ortaya konulmasıdır. Elektronik ortamda gerçekleştirilen video oyunlarında ise zihinsel performans ön planda olmakla birlikte, geleneksel spor anlayışında aranan fiziksel faaliyet düzeyinin bulunmadığı ifade edilmektedir. Bu nedenle e-sporun spor olarak değerlendirilmesi mümkün görülmemektedir.

Bu görüşü savunan yazarlara göre e-sporun profesyonelleşmiş olması, milyonlarca kişi tarafından takip edilmesi veya önemli ekonomik büyüklüğe ulaşması da hukukî nitelendirmeyi değiştirmemektedir. Bir faaliyetin ekonomik değer taşıması veya geniş kitlelerce ilgi görmesi, tek başına onu spor hâline getirmez. Esas olan, spor kavramının kurucu unsurlarının bulunup bulunmadığıdır. Fiziksel aktivitenin zorunlu unsur olduğu kabul edildiğinde ise e-sporun bu ölçütü karşılamadığı sonucuna ulaşılmaktadır.

Bu yaklaşımın dayandığı gerekçeler, e-sporun spor niteliğine ilişkin tartışmanın yalnızca teknoloji veya oyun kültürü üzerinden değil, doğrudan spor kavramının hukukî içeriği üzerinden yürütüldüğünü göstermektedir. Bununla birlikte öğretide bu görüşe katılmayan ve spor kavramını daha geniş yorumlayan önemli bir yaklaşım da bulunmaktadır. Bu görüş, bir sonraki bölümde ayrıntılı olarak incelenecektir.

3.2. E-sporun Spor Olarak Kabul Edilebileceğini Savunan Görüş

Öğretide önemli bir görüş ise e-sporun belirli şartlar altında spor olarak kabul edilmesi gerektiğini savunmaktadır. Bu yaklaşımın hareket noktası, spor kavramının yalnızca yoğun fiziksel aktiviteye indirgenemeyeceği düşüncesidir. Günümüzde birçok spor dalında başarı; fiziksel güç kadar refleks, koordinasyon, stratejik düşünme, dikkat yönetimi ve takım organizasyonu gibi zihinsel ve teknik becerilere de bağlıdır. Bu nedenle spor kavramının yalnızca bedensel performans üzerinden tanımlanması, çağdaş spor anlayışını açıklamak bakımından yetersiz görülmektedir.

Bu görüşü benimseyen yazarlara göre e-spor faaliyetleri, önceden belirlenmiş kurallar çerçevesinde yürütülmekte, profesyonel organizasyonlar tarafından düzenlenmekte ve bireysel veya takım hâlinde rekabet esasına dayanmaktadır. Profesyonel oyuncuların uzun süreli antrenman yapmaları, teknik becerilerini geliştirmeleri ve takım disiplinine uygun hareket etmeleri de e-sporun geleneksel sporlarla önemli ortak yönler taşıdığını göstermektedir. Bu nedenle e-sporun yalnızca dijital ortamda gerçekleştirilmesi, tek başına spor niteliğinin reddedilmesi için yeterli görülmemektedir.

Bu yaklaşım ayrıca spor kavramının tarihsel süreç içerisinde sürekli geliştiğine dikkat çekmektedir. Satranç, motor sporları ve benzeri branşların spor olarak kabul edilmesi, fiziksel aktivitenin her spor dalında aynı yoğunlukta bulunmasının zorunlu olmadığını göstermektedir. Dolayısıyla e-sporun değerlendirilmesinde de sporun değişen yapısı ve teknolojik gelişmeler dikkate alınmalıdır.

Bununla birlikte bu görüş, e-sporun geleneksel sporlarla tamamen aynı özellikleri taşıdığını ileri sürmemektedir. Aksine e-sporun dijital yapısı, oyun geliştirici şirketlerin belirleyici rolü ve fikrî mülkiyet boyutu nedeniyle kendine özgü özellikler taşıdığı kabul edilmektedir. Ancak bu farklılıkların, e-sporun spor olarak değerlendirilmesine mutlak bir engel oluşturmadığı ifade edilmektedir.

4. Uluslararası Yaklaşımlar ve Türk Hukuku Bakımından Değerlendirme

4.1. IOC ve Uluslararası Yaklaşımlar

E-sporun spor niteliğine ilişkin tartışma, uluslararası spor kuruluşlarının değerlendirmelerinde de önemli bir yer tutmaktadır. Özellikle Uluslararası Olimpiyat Komitesi (IOC), e-sporun gelişimini yakından takip etmekte; ancak konuya ihtiyatlı yaklaşmaktadır. Bunun temel nedeni, e-sporun geleneksel spor organizasyonlarından farklı olarak özel hukuk kişilerine ait video oyunları üzerinden yürütülmesi ve oyun kurallarının bağımsız federasyonlar yerine oyun geliştiricileri tarafından belirlenmesidir.

IOC, e-sporun ulaştığı küresel yaygınlığı, profesyonel organizasyon yapısını ve ekonomik büyüklüğünü kabul etmekle birlikte, bu özelliklerin tek başına olimpik spor statüsü için yeterli olmadığını değerlendirmektedir. Olimpik sistem bakımından sporun yalnızca rekabetçi olması değil; bağımsız yönetişim yapısına, uluslararası kabul gören kurallara ve olimpik hareketin temel ilkeleriyle uyumlu bir organizasyon modeline sahip olması beklenmektedir. E-spor bakımından ise oyun geliştiricilerinin sahip olduğu fikrî mülkiyet hakları ve oyunun kurallarını tek taraflı değiştirebilme yetkisi, bu değerlendirmeyi güçleştiren başlıca unsurlar arasında gösterilmektedir.

Bununla birlikte IOC'nin son yıllarda dijital spor organizasyonlarına yönelik girişimlerde bulunması ve e-spora ilişkin farklı projeleri desteklemesi, uluslararası spor hareketinin bu alanı tamamen dışlamadığını göstermektedir. Ancak mevcut durumda bu gelişmeler, e-sporun olimpik spor statüsünü kesin olarak kazandığı anlamına gelmemektedir. Bu nedenle uluslararası uygulama, e-sporun spor niteliğini kesin biçimde kabul eden veya reddeden bir noktada değil; gelişmeleri izleyen ve değerlendiren temkinli bir yaklaşım sergilemektedir.

4.2. 7405 Sayılı Spor Kulüpleri ve Spor Federasyonları Kanunu Bakımından Değerlendirme

Türk hukukunda e-spor faaliyetleri kurumsal bir yapı içerisinde yürütülmekte ve Türkiye E-Spor Federasyonu tarafından organize edilmektedir. Bunun yanında 7405 sayılı Spor Kulüpleri ve Spor Federasyonları Kanunu, spor kulüpleri, spor anonim şirketleri ve spor federasyonlarının kuruluşu, işleyişi ve denetimine ilişkin temel çerçeveyi ortaya koymaktadır. Bu yönüyle Kanun, e-spor bakımından da göz ardı edilemeyecek bir hukukî zemin oluşturmaktadır.

Ancak Kanun'un varlığı, e-sporun bütün yönleriyle spor olarak kabul edildiği veya e-spora özgü bütün hukukî sorunların çözüme kavuştuğu anlamına gelmemektedir. Kanun, e-sporcu sözleşmelerini veya e-spora özgü sözleşmesel ilişkileri özel olarak düzenlememektedir. Bununla birlikte spor kulüpleri ve spor anonim şirketlerinin hukukî statüsünü belirlemesi bakımından, profesyonel e-spor faaliyetlerinin yürütüldüğü kurumsal yapının anlaşılmasına önemli katkı sağlamaktadır. Bu nedenle e-sporun Türk hukuku içerisindeki konumu değerlendirilirken 7405 sayılı Kanun'un sağladığı kurumsal çerçeve ile genel özel hukuk hükümleri birlikte dikkate alınmalıdır.

Bu değerlendirme, e-sporun spor hukuku ile bağlantısını ortaya koymakta; ancak e-sporun bütün hukukî ilişkilerinin yalnızca spor hukuku kurallarıyla çözülebileceği sonucunu doğurmamaktadır. Bu husus, çalışmanın benimsediği yaklaşım çerçevesinde son bölümde ayrıntılı olarak değerlendirilecektir.

4.3. Bu Çalışmada Benimsenen Görüş

Öğretide ileri sürülen görüşler, uluslararası uygulamalar ve Türk hukukundaki mevcut düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde, e-sporun spor niteliğine ilişkin tartışmanın tek bir ölçüt üzerinden çözümlenmesi mümkün görünmemektedir. Spor kavramını yalnızca fiziksel aktiviteye indirgeyen yaklaşım, e-sporun rekabetçi ve kurumsal yapısını açıklamakta yetersiz kalırken; e-sporu hiçbir ayrım yapmaksızın geleneksel sporlarla aynı hukukî rejime tabi kabul eden yaklaşım da e-sporun kendine özgü özelliklerini göz ardı etmektedir.

Bu çalışma kapsamında benimsenen yaklaşım, e-sporun spor hukukuyla yakın ilişki içerisinde bulunduğunu; ancak geleneksel sporlarla tamamen aynı hukukî zeminde değerlendirilmesinin isabetli olmadığını kabul etmektedir. Rekabet, organizasyon, profesyonelleşme ve federatif yapı gibi unsurlar e-sporu spor faaliyetlerine yaklaştırırken; video oyunlarının fikrî mülkiyet haklarının özel hukuk kişilerine ait olması, oyun kurallarının geliştirici şirketler tarafından belirlenmesi ve dijital altyapıya bağımlılık gibi özellikler e-sporu klasik spor dallarından ayırmaktadır. Bu nedenle e-sporun hukukî niteliği belirlenirken her iki yönün birlikte dikkate alınması gerekir.

Türk hukuku bakımından da benzer bir sonuca ulaşılmaktadır. 7405 sayılı Spor Kulüpleri ve Spor Federasyonları Kanunu, spor kulüpleri, spor anonim şirketleri ve spor federasyonlarının kurumsal yapısını düzenleyerek e-spor faaliyetlerinin yürütüldüğü hukukî zemini oluşturmuştur. Bununla birlikte Kanun, e-sporcu sözleşmelerine özgü hükümler içermemekte ve e-sporun bütün hukukî sorunlarını özel olarak düzenlememektedir. Bu nedenle profesyonel e-sporcu ile spor kulübü veya spor anonim şirketi arasındaki sözleşme ilişkilerinde Türk Borçlar Kanunu başta olmak üzere genel özel hukuk hükümleri uygulanmaya devam etmektedir. Spor hukukuna ilişkin kurallar ise ancak somut olayın niteliğine uygun düştüğü ölçüde dikkate alınmalıdır.

Bu yaklaşım, çalışmanın devamında incelenecek profesyonel e-sporcunun hukukî statüsü ile e-sporcu sözleşmesinin hukukî niteliğine ilişkin değerlendirmelerin de temelini oluşturmaktadır.

5. Sonuç

E-sporun spor sayılıp sayılmayacağı sorusu, yalnızca teorik veya kavramsal bir tartışma değildir. Bu değerlendirme; profesyonel e-sporcuların hukukî statüsünden e-sporcu sözleşmelerine uygulanacak hükümlere, spor kulüpleri ve spor anonim şirketlerinin faaliyetlerinden spor hukukunun uygulama alanına kadar birçok konuda doğrudan sonuç doğurmaktadır. Bu nedenle e-sporun spor niteliği, e-spor hukukunun temel meselelerinden biri olarak değerlendirilmelidir.

Bugün gelinen noktada e-sporun önemli ölçüde kurumsallaştığı, profesyonel ligler, federasyonlar ve spor kulüpleri aracılığıyla yürütülen organize bir faaliyet alanı hâline geldiği açıktır. Bununla birlikte oyun geliştirici şirketlerin fikrî mülkiyet haklarından kaynaklanan belirleyici konumu, e-sporu geleneksel spor dallarından ayıran temel özelliklerden biri olmaya devam etmektedir. Bu nedenle e-sporun hukukî değerlendirilmesinde hem spor hukukunun ilkeleri hem de genel özel hukuk kuralları birlikte dikkate alınmalıdır.

Bu makalede ulaşılan sonuç, serinin devamındaki incelemeler için de belirleyici niteliktedir. Çünkü profesyonel e-sporcunun hukukî statüsü ile e-sporcu sözleşmesinin hukukî niteliği, e-sporun spor hukuku içerisindeki yerinin doğru belirlenmesine bağlıdır. Bir sonraki makalede de bu tartışmanın devamı niteliğinde, e-sporu diğer dijital faaliyetlerden ayıran kurucu unsurlar ayrıntılı olarak incelenecektir.

6. Sık Sorulan Sorular

E-spor Türk hukukunda spor kabul edilmekte midir?

Evet. Türkiye'de e-spor kurumsal olarak organize edilmekte ve Türkiye E-Spor Federasyonu tarafından yürütülmektedir. Bu cevabın dayanağını 7405 sayılı Spor Kanunu oluşturmakta ve e-spor faaliyetleri bu Kanun kapsamında TESFED çatısı altında yürütülmektedir. Ancak e-sporun spor niteliğini bütün yönleriyle ve özel olarak düzenleyen bir kanuni hüküm bulunmadığını ifade etmekte de yarar vardır.

7405 sayılı Spor Kulüpleri ve Spor Federasyonları Kanunu e-sporcu sözleşmelerini düzenlemekte midir?

Hayır. 7405 sayılı Kanun, spor kulüpleri, spor anonim şirketleri ve spor federasyonlarının kuruluşu ile işleyişine ilişkin temel hükümleri düzenlemektedir. E-sporcu sözleşmelerine özgü özel hükümler ise Kanun'da yer almamaktadır. Bu nedenle sözleşmesel ilişkiler bakımından genel özel hukuk hükümleri uygulanmaktadır.

E-spor neden geleneksel sporlarla tamamen aynı hukukî rejime tabi değildir?

Çünkü e-spor faaliyetleri, fikrî mülkiyet hakları özel oyun geliştirici şirketlere ait video oyunları üzerinden yürütülmektedir. Oyunların kuralları ve teknik yapısı bu şirketlerin tasarrufunda olduğundan, e-spor klasik spor dallarından farklı hukukî özellikler taşımaktadır.

E-sporun spor niteliği neden önemlidir?

Çünkü bu değerlendirme, profesyonel e-sporcu sözleşmelerinin hukukî niteliğini, uygulanacak hukuk kurallarını ve spor hukukuna ilişkin kurumların e-spor bakımından uygulanabilirliğini doğrudan etkilemektedir.

İlgili Makaleler

• E-spor Nedir? Hukuki Açıdan E-spor Kavramı ve Tanımı
• E-sporun Unsurları: Bir Faaliyeti E-spor Yapan Ölçütler Nelerdir?
• Profesyonel E-sporcu Kimdir? Amatör ve Profesyonel E-sporcu Ayrımının Hukukî Çerçevesi
• E-sporcu Sözleşmesi Nedir? Tanımı ve Hukukî Çerçevesi

Bu Makale Serisi Hakkında

Bu makale, E-Spor Hukuku başlıklı yayın serisinin ikinci yazısını oluşturmaktadır.

İlk makalede e-spor kavramı ve hukukî tanımı incelenmiş; bu makalede ise e-sporun spor niteliğine ilişkin öğretide ileri sürülen görüşler, uluslararası yaklaşımlar ve Türk hukuku bakımından değerlendirmeler ele alınmıştır.

Serinin bir sonraki makalesinde E-sporun Unsurları ayrıntılı olarak incelenecek; bir faaliyetin hangi ölçütler altında e-spor olarak değerlendirileceği ve bu unsurların e-spor hukuku bakımından neden kurucu nitelik taşıdığı açıklanacaktır. Bu inceleme, profesyonel e-sporcu ve e-sporcu sözleşmesine ilişkin sonraki değerlendirmelerin kavramsal temelini oluşturacaktır.

Bir Sonraki Makale

➡️ E-sporun Unsurları: Bir Faaliyeti E-spor Yapan Ölçütler Nelerdir?